O autorze
Grażyna Plebanek - pisarka, felietonistka, autorka bestsellerowych powieści „Nielegalne związki" (W.A.B. 2010, angielskie wydanie Stork Press 2012 i amerykańskie New Europe Books 2013) i „Dziewczyny z Portofino" (W.A.B. 2005), a także „Pudełko ze szpilkami" (2002, W.A.B. 2006), „Przystupa" (W.A.B. 2007), „Bokserka” (W.A.B. 2014). W 2013 wydała „Córki Rozbójniczki”, tom esejów literackich.

„Nielegalne związki” („Illegal liaisons”) zostały wybrane w Wielkiej Brytanii powieścią roku 2012 przez These Little Words. Powieść dostała znakomitą recenzję w prestiżowym Publishers Weekly.
Ann Morgan wciągnęła „Nielegalne związki” na listę światowych lektur wartych przeczytania jako powieść z Polski.

Plebanek jest laureatką nagrody Złote Sowy za promowanie Polski za granicą. W konkursie dramaturgicznym Strefy Kontaktu zorganizowanym przez Wrocławski Teatr Współczesny za swoją sztukę "Pani Furia" dostała dwie nagrody: specjalną im. Pawła Korczaka oraz Komisji Artystycznej. Jej sztuka będzie wystawiona w sezonie 2017/2018.

Absolwentka polonistyki na Uniwersytecie Warszawskim, pracowała jako dziennikarka dla Agencji Reutera i „Gazety Wyborczej". Felietonistka „Polityki", „Wysokich Obcasów Extra” i magazynu „Trendy”, publikuje też m.in. w „Wysokich Obcasach", „Lampie", „Newsweeku", „Elle", „Pograniczach". W 2015 opublikowała po angielsku opowiadanie w brytyjskim magazynie literackim Litro.

Autorka opowiadań, które ukazały się w antologiach: „Dziewczyńskie bajki na dobranoc", „Nie pytaj o Polskę" (AMEA 2008), „Zaraz wracam" (Centrum Kultury „Zamek", 2008), „Projekt mężczyzna" (wydawnictwo Delikatesy, 2009), „Piątek, 2:45" (Filar, 2010), "Zachcianki" (Świat Książki, 2012).

Warszawianka, na pięć lat przeniosła się do Sztokholmu, od 2005 mieszka w Brukseli. Znalazła się w grupie międzynarodowych artystów, których portrety autorstwa belgijskiego fotografa Stephana Vanfleterena można oglądać na wystawie otwartej w 2009 w Brukseli przez kolejne dziesięć lat.

Spóźniony Jezus

Mademoiselle Greebo wychowała się na „Czterech Pancernych” i „Kapitanie Klossie”. Dlatego na dźwięk języka niemieckiego spodziewa się najgorszego, a przejazdy pociągiem przez Niemcy to dla niej istna wojna nerwów. Jako nieodrodna córa narodu polskiego, wojnę tę przegrywa. Chyba, że na jej trasie pojawi się monumentalny Jezus. Ale o tym za chwilę.

Przeprawiając się do ojczyzny koleją, Mademoiselle Greebo pomyliła wagony. Żeby dotrzeć do swojego, musiała przedrzeć się z tobołkami przez dwa inne. Już wynurzała się z przejścia między siedzeniami, kiedy na jej drodze stanęła Niemiecka Kobieta z trójką dzieci. Mademoiselle Greebo został do końca korytarza ledwie metr, wydało jej się logiczne, że pozwolą jej z niego wyjść. Myliła się.

- Was ist das?! – Niemiecka Kobieta zagrodziła jej drogę.


Mademoiselle Greebo wzdrygnęła się. Raz, bo nie zna niemieckiego i nie chce go znać (patrz: w/w filmy). Dwa, bo krzykliwe osoby zawsze ją przerażały.

- Co jest co? – zapytała po angielsku, a w duchu pogratulowała sobie przejścia na językowo neutralny grunt. Znakomity manewr strategiczny, #Polakpotrafi.

Ale Niemiecka Kobieta po angielsku jeszcze bardziej skrzyczała Mademoiselle Greebo. Że ta się pcha, toruje i wymusza pierwszeństwo.

- Mam się cofać, bo mam dzieci?! – zakończyła.

Mademoiselle Greebo zapomniała języka w gębie. Umknął jej związek logiczny w zdaniu, ale nie fakt, że scenie wszyscy się przyglądali. I że wagon okupowali prawdopodobnie sami Niemcy. Jeśli teraz to ona wydrze się na Niemiecką Kobietę…

Mademoiselle Greebo wypuściła powietrze z płuc. Spłaszczyła się, by sąsiedzi zza Odry mogli się koło niej przecisnąć. Nie ma co. Przegrała.

W drodze powrotnej odetchnęła z ulgą, gdy okazało się, że jej sąsiadem z przedziału jest cichy pan w okularach skrobiący coś ołówkiem na zadrukowanych kartkach oraz medyk, który od Warszawy do Kutna roztrząsał przez telefon kwestię zaraźliwości chorób przenoszonych drogą płciową. Gdy skończył, pan w okularach pochylił się do niego.

- Jest pan Polakiem? – zapytał. Miał silny, niemiecki akcent. – Pomoże mi pan odrobić pracę domową?

Zdziwiony medyk kiwnął głową. Zagłębili się w ćwiczeniach.

- „Wędkarze zwykle nie jedzą złowionych przez siebie ryb…”. Ryb?

- Narzędnik? - strzelił Niemiec.

- Zaraz, kogo, czego to dopełniacz, nie? No, dopełniacz. A tu: „Muszę kupić ten reklamowany proszek...”

- Kogo, co, biernik? – ucieszył się Niemiec – Tu coś „obnażonego”…

- Nie obnażonego, tylko „obrażonego”.

- Jak? „Oparzonego”?

Medyk wdał się w wyjaśnienia, Niemiec pilnie notował. Mademoiselle Greebo zadumała się. Było coś poruszającego w tych łysych głowach pochylonych nad polską czytanką.

- „Bardzo lubię wiersz Tuwima pod tytułem „Spiżowy słowik” – wydukał Niemiec.

- Spóźniony – poprawił cierpliwie medyk.

Pociąg zwolnił.

- Was ist das?! – krzyknął Niemiec.

- A, to Jezus – wyjaśnił medyk, zerkając na wyrastającą za oknem monumentalną statuę - Największy na świecie.

- Co to za miejscowość?

- Świebodzin.

- Swie… Swa… Śśś…

Po chwili Niemiec się poddał.


- Jezus… spóźniony? – podjął z nadzieją.

- Spiżowy – poprawił go medyk.

Spojrzenia jego i Mademoiselle Greebo skrzyżowały się. Byli w podobnym wieku, musieli oglądać te same filmy. Przylepiony do szyby przedziału Niemiec pstrykał telefonem zdjęcia, a oni uśmiechnęli się do siebie porozumiewawczo. Z satysfakcją. Zupełnie odruchowo.
Trwa ładowanie komentarzy...