O autorze
Grażyna Plebanek - pisarka, felietonistka, autorka bestsellerowych powieści „Nielegalne związki" (W.A.B. 2010, angielskie wydanie Stork Press 2012 i amerykańskie New Europe Books 2013) i „Dziewczyny z Portofino" (W.A.B. 2005), a także „Pudełko ze szpilkami" (2002, W.A.B. 2006), „Przystupa" (W.A.B. 2007), „Bokserka” (W.A.B. 2014). W 2013 wydała „Córki Rozbójniczki”, tom esejów literackich.

„Nielegalne związki” („Illegal liaisons”) zostały wybrane w Wielkiej Brytanii powieścią roku 2012 przez These Little Words. Powieść dostała znakomitą recenzję w prestiżowym Publishers Weekly.
Ann Morgan wciągnęła „Nielegalne związki” na listę światowych lektur wartych przeczytania jako powieść z Polski.

Plebanek jest laureatką nagrody Złote Sowy za promowanie Polski za granicą. W konkursie dramaturgicznym Strefy Kontaktu zorganizowanym przez Wrocławski Teatr Współczesny za swoją sztukę "Pani Furia" dostała dwie nagrody: specjalną im. Pawła Korczaka oraz Komisji Artystycznej. Jej sztuka będzie wystawiona w sezonie 2017/2018.

Absolwentka polonistyki na Uniwersytecie Warszawskim, pracowała jako dziennikarka dla Agencji Reutera i „Gazety Wyborczej". Felietonistka „Polityki", „Wysokich Obcasów Extra” i magazynu „Trendy”, publikuje też m.in. w „Wysokich Obcasach", „Lampie", „Newsweeku", „Elle", „Pograniczach". W 2015 opublikowała po angielsku opowiadanie w brytyjskim magazynie literackim Litro.

Autorka opowiadań, które ukazały się w antologiach: „Dziewczyńskie bajki na dobranoc", „Nie pytaj o Polskę" (AMEA 2008), „Zaraz wracam" (Centrum Kultury „Zamek", 2008), „Projekt mężczyzna" (wydawnictwo Delikatesy, 2009), „Piątek, 2:45" (Filar, 2010), "Zachcianki" (Świat Książki, 2012).

Warszawianka, na pięć lat przeniosła się do Sztokholmu, od 2005 mieszka w Brukseli. Znalazła się w grupie międzynarodowych artystów, których portrety autorstwa belgijskiego fotografa Stephana Vanfleterena można oglądać na wystawie otwartej w 2009 w Brukseli przez kolejne dziesięć lat.

My, bękarty

Mademoiselle Greebo przeczytała harlequina. Niby to poznawczo, antropologicznie, ale tak naprawdę po to, żeby nie myśleć. Niestety, nawet harlequin dał jej do myślenia.

Opowieść zaczyna się w momencie, gdy białej parze rodzi się ciemnoskóra córka. Podejrzenie z mety pada na matkę – puściła się z sąsiadem Afroamerykaninem. Ale od czego są badania DNA. Okazuje się, że ojcem dziecka jest jednak mąż. Dochodzenie rusza w kierunku korzeni młodej matki, która nie znała swojego ojca – ten musi być czarny. Albo chociaż w połowie. Rodzina męża nie jest brana pod uwagę, bo ma imponująco czyste drzewo genealogiczne, z którego wypączkowali zasłużeni dla kraju biznesmeni, prawnicy, nawet jakiś senator. Tymczasem ojciec młodej matki okazuje się być… księdzem. Który uprzednio spłodził kilkoro dzieci (zdarza się). Ten ksiądz święcenia kapłańskie przyjął dopiero, kiedy owdowiał, zatem przychówek ma legalny. Co jednak nie rozwiązuje harlequinowego pytania: czemu białej parze urodziła się Mulatka?
Aliści, okazuje się, że „czyste” korzenie to ściema. Rodzina ojca dziecka (ta od prawników i senatorów) musi przełknąć wiadomość, że w legalną białą linię wdał się Afroamerykanin. Wakacyjny romans wydał owoce trzy generacje później, kiedy to białej parze urodziła się mieszana córeczka.
Mademoiselle Greebo przypomniała sobie hit fejsbuka, filmik o tym, jak ludzie, którzy deklarowali „czystość” korzeni, poddawali się badaniom, z których następnie wynikało, że noszą w sobie wybuchową mieszankę nacji. Z czego część to te, których żywo nienawidzą.
Jak to jest, nienawidzić części siebie? – zadumała się Mademoiselle Greebo. Fatou Diome, senegalsko-francuska pisarka, radzi, żeby spojrzeć prawdzie w oczy: wszyscy jesteśmy skądś, jak nie w pierwszej, to w siódmej generacji, jak nie z prawego, to z lewego łoża. Przez niedawnymi wyborami we Francji opublikowała książkę pt. „Marianna wnosi skargę!” – na tych, którzy obsesyjnie pilnują rodowitej francuskości. Tzw. czysty Francuz? To produkt urojony. Tego zdania jest też Amin Maalouf, libański pisarz piszący po francusku, autor m.in. „Zabójczych tożsamości”.
Ostatnio polski pisarz Szczepan Twardoch zadeklarował, że czuje się Ślązakiem, a nie Polakiem. Mademoiselle Greebo spłoszyła się – czy i ona musi się deklarować? Zamknęła powieścidło. Tam, gdzie skończyła czytać, czyli w metrze, siedział typowy dla jej miasta zestaw: chłopak o azjatyckich rysach twarzy, para Hindusów, czarnoskóra dziewczyna, dwóch wyrostków o arabskim pochodzeniu i ona. Słowianka? Polka? Wschodnio-Europejka? No, ona tam siedziała, Mademoiselle Greebo. Pytanie tylko: czy dziś ta informacja wystarczy?
Trwa ładowanie komentarzy...